به نام سرآغاز هر آغاز و به یاد مادری پشت درب آتش گرفته،

چقدر واژه «مادر» زیباست و چقدر گفتن «مادر دوستت دارم» شیرین است، نام تو را بردن زیباست، تو را در کنار خود احساس کردن، پر از آرامش است.

مادر تنها تو هستی که می توانی، سال ها در کنار فرزندی، کنار یک تخت سفید، بدون گفتن یک دم «چرا؟» زندگی کنی!، تنها تو هستی، که می توانی، برای لبخند و آرامش فرزندت، از لذت زندگی دست بکشی!، مادر تنها تو هستی، که می توانی بدون نگاه کردن به چشمانم، بگویی «عاشقت هستم!».

آری، چقدر واژه «مادر» زیباست و چه افتخاری می خواهد گفتن فراز «مادر دوستت دارم»، هر چند همیشه می گویی، اگر فرزندی مادر اش را دوست بدارد، آرزوی مرگ پیش از او را نمی کند، مادرم، چقدر سخت است نداشتن این آرزو! به راستی می توان پس از تو، زندگی را لمس کرد؟ مادرم، زندگی زیباست، و زیبای این زندگی بی‌شک تو هستی!

مادرم، لبخند بزن، لبخند تو، شادی بخش خانواده است و یک قطره از اشک های پاک تو، آتشی است در وجودم!، مادر، در آغوش گرفتن تو، همچنان آرامش بخش ترین لذت است، مادرم، حتی سکوت ات، پر از سخنان گفتنی است، نخستین درس مادر به من، عشق بود و واپسین درس مادر، ایثار عشق …

به نام پاکی، به نام عاشق، به نام گذشت، به نام سکوت، به نام فریاد، به نام آنچه نمی گوید، به نام آنچه بر زبان آورد، به نام تو، آری به نام مادر!